Yıldırım Bayezid Han biraz tutuk ve düşüncelidir.
Çandarlı Ali Paşa cesaretini toplayıp “Hayrola sultanım sizi üzen bir şey mi var?” der.
Padisah: Yok Pasa yok da bilirsin devlet işleri karışıktır, biraz can sıkar.
Zaman zaman celallendiğimiz oluyor, sesimiz yükseliyor.
Bilinir mi emrimiz altında kimler bulunuyor? Bazen düşünüyorum da, ya bunlardan biri Allah’ın sevgili kuluysa?
Candarli: Elbette hazineye malik viraneler vardır; ama bunu bilmek ne mümkün ?
Kalbini yaracak değilsiniz ya Sultanim?
Padisah: Peki, ya yüzü suyu hürmetine kâinatın yaratıldığı Hz.Peygamber’imizin torunlarından birini itibarsız, zahmetli ve kirli işlerde kullanıyorsak?
Ya amirleri o mübareği yoruyor, yıpratıyor, azarlıyorlarsa?
Candarli: Bunu bile bile kimse yapmaz Sultanim.
Padisah: Canım, bilirse yapmaz. Ama nereden bilsin Lala?
Mesela sen, mülk-ü Osmanîde yaşayan seyyidlerin, şeriflerin adlarını, sanlarını, yerlerini, yurtlarını bilir misin?
Candarli: Bazılarını bilirim sultanım.
Padisah: Yani bazılarını da bilmezsin…
Candarli: Şüphesiz Sultanim.
Padisah: Hani derim ki, bir müessese kurulsa, başına bir evlad-ı resûl konulsa.
Doğanlar, ölenler kayıt altına alınsa, şecereleri tutulsa, basit işlerde çalıştırılmasa…
Candarli: Güzel olur sultanım; ancak…
Padisah: Evet ancak?
Candarli: Reis olarak kimi seçmeli?
Padisah: Ona ne ben karışırım ne de sen karış. Git, Emir Sultan’a danış.
O, kimi münasip görürse kabulümüzdür.
ILK NAKIB-UL ESRAF
Çandarlı Ali Paşa, derhal Emir Sultan hazretlerine gider. Büyük velî sanki böyle bir tayini bekliyor gibidir.
Vazifeyi gözde talebelerinden Seyyid Ali Natta’ya verir ki bu mübarek hem ilim sahibi, hem de edebli ve sevimlidir.
Boylece ilk Nakib-ul Esraf olan Seyyid Ali Natta, Bursa’daki İshâkiye Zâviyesi’ne yerleştirilir, adı geçen vakfın idâreciliği de ona verilir.
Seyyid Ali Natta’nın vefâtından sonra vazifeyi yine onun evladı olan Seyyid Zeynelâbidîn’e verirler.
SEYYID ve SERIF
Osmanli kulturunde Hz.Huseyin’in soyundan gelenlere “Seyyid”, Hz.Hasan’in soyundan gelenlere de “Serif” denilirdi. Devlet onlara bir ayricalik, bir imtiyaz tanırdı.
Seyyidler ve Serifler her işte çalışamaz ve evlenirken Nakibü’l-Eşraf’a danışmak zorundaydılar.
Askerlik yapmazlar, vergiden muaf tutulurlardi.
Bazı uyanıklar “biz de Ehl-i Beytt’eniz” dese bile, kimseyi kandirmalari mumkun degildi..
Cunku Seyyid ve Seriflere “Siyadet Hücceti” dağıtılır, elinde hücceti olmayan konuşamazdi.
Bir zaman sonra halk Seyyid ve Serifleri yakinen tanımaya ve “nur nesli”ne sahip çıkmaya baslar.
Halk onları başlarına tâç yapınca artik böyle bir müesseseye lüzum kalmadi.
Ancak teşkilat lağvedilince uzak ülkelerden gelen muhacirler içinden Ehl-i Beyt’ten olduklarını söyleyenler çıkar.
Bunun üzerine, bir diğer Bayezid (İkinci Bâyezîd Han), İstanbul’daki sâdâtın çok hürmet ettikleri Seyyid Mahmûd Efendi’yi saraya çağırır.
O mübareği ayakta karşılar, kahve, gülsuyu ve buhûr ikrâmından sonra, samur erkân kürkü giydirip, berâtını sunarlar.
Seyyid Mahmut Efendi ile Nakibü’l-eşraflık müessesesi tekrar başlar.
NAKIB-UL ESRAF’IN GOREVI
Nakib-ul Esref’in gorevi, Ehl-i Beyt’in [Hz.Peygamber’in soyunun] doğum ve ölüm tarihlerini “Şecere-i Tayyibe” adı verilen deftere geçirmekti..
Sadece kayıtla uğraşmaz, ayni zamanda onları kontrol altında tutarlardi.
Zamanla Nakibü’l-Eşraflar teşrifat ve teşkilatta [protokolde] şanlarına yakışan bir mevkiye çıkarıldılar.
Yeni padişah tahta oturduğunda şeyhülislam, sadrazam, yeniçeriağası, kaptan paşa, kazaskerler, kadılar, müderrisIer, Kırım hanzadesi, saray ağaları, tören libaslarını kuşanır, hazır bulunurlardi.
Lakin, yeni padişahı herkesten önce Nakibü’l-Eşraf kutlardi.
Cülustan sonra, Eyyûb Sultan’a gidilir.
Padişah, Hazret-i Hâlid’in türbesi önünde Efendimiz’in (bazen Hazret-i Ömer’in ve Hazret-i Osman’ın) kılıçlarından birini kuşanırdi ki; bu işi de Nakibü’l-Eşrafın bereketli ellerine bırakırlardi.
Nakibü’l-Eşraflar, Hırka-i Şerif ziyaretlerine, bayram törenlerine, cenaze merasimlerine şeyhülislam, vezirler, kazaskerlerle birlikte katılırlardi.
Mevlüt alaylarında Mahfel-i Hümayun altında yeşil perde ile örtülen hususi bir köşede otururlar.
Pâdişâhlar sefere çıkarken, Nakîb efendi ile birkaç seyyid ya da şerîfi yanlarında götürmeyi çok arzularlardi.

Mustafa ARMAGAN / ZAMAN

Insanlar arasindaki farkli fikirleri, gorusleri ve zevkleri anlatmak, veya bir yerdeki karisikligini ifade etmek icin kullanilan bir terim vardir:
Babil Kulesi.
Hıristiyan inancina göre Hz.Nuh tufanindan sonra çocukları tanrılık iddiasında bulununca Babil’de bunu temsil edecek bir kule yaptırmaya başlarlar.
Kule, onlar icin bir tür gurur ve kibir savaşının göstergesidir.
İnşaatta, sayıları milyonlarla ifade edilen köle çalışmaktadır.
Son kata gelindiğinde, Allah herkesin dilini başkalaştırır.
Yani herkes yalnızca kendisinin bildiği bir dille konuşmaya başlar.
Böylece hiç kimse bir diğerini anlamaz olur ve ortalık birden karışır.
Herkesin durmadan konuştuğu ama hiç kimsenin anlamadığı milyonlarca lisan.
Ve iste o gunden bugune bir yerdeki karisikligi ve uzlasmazligi, veya her kafadan bir ses ciktigini anlatmak icin “Babil Kulesi gibi” tabiri kullanilir.

Demokles, M.O.IV.yüzyılda Syrakusai Kralı olan Dionysios’un yardımcılarından biriydi.
Kral olmanın cok rahat olduğunu düşünüyordu ve bir gün bu fikrini krala açtı.
Kralda bunun kolay olmadığını göstermek için,
“Sana bir süre krallığın nimetlerini tattırmak istiyorum.
Yarın bütün gün benim tahtıma sen oturacaksın ve ülkeyi dilediğin gibi yöneteceksin” dedi.
Kral Dionysios, o gece yanından hic ayırmadığı kılıcını, at kuyruğundan koparılan çok ince bir kıl ile tahtın uzerine astırdı.
Demokles, ertesi gün tahta oturduğunda başına düşecek şekilde yukarıda sallanan kılıcı gördu.
Onu kral astığı icin indirmeye de cesaret edemedi ve gun boyu sallanan o kilicin altinda, her an dusecek endisesiyle oturdu.
Daha sonra kral gelip;
”Nasıl. krallığın tadına vardınmı?” deyince, Demokles,

Hz.Muhammed’in [sav] dogup buyudugu,son vahyi alip Islamiyeti teblig ettigi Mekke ve Medine, Kabe ve Mescid-I Nebevi gibi mekanlar butun dunyadaki muslumanlar tarafindan kutsal kabul edilmis ve hurmete layik gorulmustur.
Bu sebeble Osmanlilar zamaninda Balkanlar’dan veya Rumeli’den hacca gitmek uzere yola cikan muslumanlar, Istanbul’un Asya yakasina adim attiklari anda Harem bolgesine girdiklerini kabul ettikleri icin bu bolgeye “HAREM’ adini vermislerdi. 
Bu acidan bugun Istanbul’daki Harem, ismini oradan almistir.

Ali BULAC/Zaman