Dunyada yalnizca insanlar oleceklerinin farkindadirlar.
Insan soyuna bu nedenle saygi duyuyorum ve geleceginin simdikinden daha iyi olacagina inaniyorum.

Gunlerinin sayili oldugunu ve hic ummadiklari bir anda her seyin son bulacagini bilmelerine ragmen, sonsuza kadar yasayacaklarmis gibi hayata sariliyor insanlar.
Bazilarinin anlamsiz buldugu seyleri [ardinda buyuk yapitlar birakmak, cocuk sahibi olmak, adinin unutulmamasini saglayacak isler yapmak gibi] ben insan onurunun en yuce ifadesi olarak goruyorum

Ama yine de zayif yaratiklar olduklari icin insanlar bir gun mutlaka oleceklerini kendilerinden hep gizlemeye calisiyorlar. Onlari hayatlarindaki en guzel seyleri yapmaya yonlendirenin olumun kendisi oldugunu anlamiyorlar.

Karanliga adim atmaktan korkuyorlar, bilinmeyenden korkuyorlar, bu korkunun ustesinden gelmenin biricik yolunun gunlerinin sayili oldugu gercegini gormezden gelmek oldugunu saniyorlar.

Olum gerceginin farkinda  olduklari zaman daha gozu pek olabileceklerini, gundelik ugraslarinda cok daha buyuk basarilar elde edebileceklerini gormuyorlar.

Cunku o zaman kaybedecekleri hic bir sey olmayacak, cunku olum kacinilmaz.

Sonuc olarak olum bizi hic yalniz birakmaz, hayatimiza gercek anlamini verende olumdur.

Paulo CHELHO