Bu hikaye, çiftlikten çiftliğe, yarıştan yarışa koşarak atları terbiye etmeye çalışan gezgin bir at terbiyecisinin kucucuk oğlunun hikayesidir:
Cocuk Orta ikinci sinifta iken ogretmenleri:
“Büyüyunce ne olmak ve yapmak istedikleri konusunda bir kompozisyon yazmalarını” ister ogrencilerden.
Çocuk, bütün gece oturup, günün birinde at çiftliğine sahip olmayı hedeflediğini anlatan 7 sayfalık bir kompozisyon yazar ve hayalini en ince ayrıntılarıyla anlatır. Hatta hayalindeki 200 dönümlük çiftliğin krokisini de çizer. Binaların, ahırların ve koşu yollarının yerlerini gösterir.
Ertesi gün ogretmenine sunduğu bu ödev, tam kalbinin sesidir.
İki gün sonra ödevi geri aldığında, kağıdın üzerinde kırmızı kalemle yazılmış kocaman bir “sıfır” ve “dersten sonra beni gör” uyarısı vardir.
Yanina gittiginde ogretmenine”Neden sıfır aldım ?” diye merakla sorar.
Ogretmeni  “Bu ödev, senin yaşında bir çocuk için gerçekçi olmayan bir hayal. Paran yok. Gezgin bir aileden geliyorsun. At çiftliği kurmak büyük para gerektirir. Önce araziyi satın alman lazım. Damızlık hayvanlar da almalısın. Bunlari başarman imkansız” der ve ekler : 
”Eğer ödevini gerçekçi hedefler belirledikten sonra yeniden yazarsan, o zaman notunu yeniden gözden geçiririm.”
Çocuk evine döner. Uzun uzun düşünür. Babasına danışır.  
Babasi: ”Bak oğlum, bu konuda kararını kendin vermelisin. Cunku bu, senin için oldukça önemli bir seçim.” der.
Çocuk bir hafta kadar düşündükten sonra ödevini hiçbir değişiklik yapmadan  ogretmenine geri goturur ve: 
“Ogretmenim. Siz verdiğiniz notu değiştirmeyin …Ben de hayallerimi.” der.

Kissadan Hisse:

Sonuc ne olursa olsun hayallerinizden asla vazgecmeyin ve kalbinizin sesini dinleyin