Bir gün bir bilge kisiye sormuslar: “Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır?”
Bakın göstereyim demiş ve:
Önce sevgiyi dilden gönüle indirememiş olanları çağırarak onlara bir sofra hazırlamış.
Hepsi oturmuşlar yerlerine. 
Derken tabaklar içinde sıcak çorbalar gelmiş ve arkasındanda derviş kaşıkları denilen bir metre boyunda kaşıklar.
Bilge kisi: Bu kaşıkların ucundan tutup öyle yiyeceksiniz” diye bir de şart koymuş konuklara.
Onlarda “Peki” demişler ve içmeye teşebbüs etmişler.
Fakat o da ne? Kaşıklar uzun geldiğinden bir türlü döküp saçmadan götüremiyorlar ağızlarına. 
En sonunda bakmışlar beceremiyorlar, öylece aç kalkmışlar sofradan. 
Bunun üzerine şimdi de “sevgiyi gerçekten bilenleri yemege çağıralım” demis bilge kisi.
Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile gülümseyen ışıklı insanlar gelmiş ve oturmuş sofraya bu defa.
Bilge kisi “Buyurun” deyince, her biri uzun boylu kaşığını çorbaya daldırıp, sonra karşısındaki kardeşine uzatarak içirmiş.
Böylece her biri diğerini doyurmuş ve şükrederek kalkmışlar sofradan.
Işte demiş bilge kisi:
‘Kim ki gerçek sofrasında yalnız kendini görür ve doymayı düşünürse, o aç kalacaktır.
Ve kim kardeşini düşünür de doyurursa; o da kardeşi tarafından doyurulacaktır.
Sunu da hic unutmayın: Gerçek pazarında alan değil, veren kazançtadır daima.