Bademcikten rahatsız olan oğlumun bu süreçte kandaki beyaz küresinin düşmesi üzerine Hastanenin Pediatrik Onkoloji (Kanser Tarama) bölümüne gittik.
Çok şükür birşey çıkmadı ama, bu bölüme gidip geldikçe ve oradaki hasta çocukları gördükçe cidden çok etkilendik.
En çok da bizi üzen şey bu çocukların mikrop kapma riskinden dolayı okullarına devam edemiyor olmaları idi.
Yani rutin hayatlarını idame ettiremiyorlardı. Bu beni çok üzdü.
Geçen hafta gittiğimizde oğluma doktor; “Bizim açımızdan korkulacak birşey yok ama, boğazında iki cm çapında lap (lenf bezi) var, dişinde iki tane çürük var, onlardan kaynaklanıyor olabilir. Onlara dolgu yaptırın üç ay sonra görüşelim, büyük ihtimalle takibi bırakırız.”, demesine rağmen ben çok üzüldüm.
Cunki düşündüm ki; ki daha ne ümitsiz vakalar, “Herşey olabilir hazırlıklı olun!” denilen daha ne durumlar var.
“Allah kimseye dermansız dert vermesin!”, derler ya gerçekten de öyle…
Böyle bir durumda anne- baba olmak öyle zor ki…
Şimdi anlıyorum; “Siz de yardım elinizi uzatın, siz de bir çocuğa hayat verin!”, gibi yardım kampanyalarında kullanılan sözlerin ne anlama geldiğini…
Perşembe günü gittiğimizde orada görevli hemşire (sanırım yardımseverlerin gönderdiği) sekerleri oradaki hasta çocuklara dağıttı.
Bir ara bize seslenmiş; “Size bere, atkı verdim mi?”, diye ben anlamadım.
Tekrar etti. Bir an kendimi kötü hissettim. Kemoterapi alınca bere takmak (saçları döküldüğü için) zorunda kalan hastalar aklıma geldi.

İçimden almak gelmedi o an ama, oğluma da nedenini hissettirmek istemedim.

Kalktık oğlumun takım (GS) rengini içeren bir atkı, bere ve eldiven takımını aldık.

Oğlumun pek hoşuna gitti.
Korkulacak birşey yok denirken bile benim korkularımı sanırım anlıyorsunuz.
Bir de diğerlerini düşünün…
Gelin olduk olmadık saçma sapan şeyler için birbirimizi üzmek, incitmek yerine bir insan olarak insanlık adına, insanlarımıza faydalı olabilecek birşeyler üretelim, birşeyler yapalım ve birbirimizi anlamaya calisalim.
Ne dersiniz?

Doktor olarak gorev yaptigim hastahane’deki hızlı bir çalışma temposunun ardından, tedavi odasından çıkip ofise geldiğimde, hemşire odasının telefonu çalıyordu…
Oturduğum yerden büyük bir güçlükle ayağa kalktım ve telefona gittim.
Karşıdaki ses acilde trafik yaralılarının olduğunu, içlerinde çocuklarında bulunduğunu, damar bulamadıklarından dolayı acile yardıma gelmemi söylüyordu.
Tüm yorgunluğumu unutmuş, hızla acil servisine yönelmiştim ki; diğer telefonda nöbetçi hekimin icapçı Beyin Cerrahi hekimiyle gelip gelmeme konusundaki tartışmasını duydum.
Nöbetçi hekimin sesi ortalığı çınlatıyordu:
-Ne yapalım? Bırakalım ölsün mü bu insanlar? Gelmek zorundasınız!
-Gittiğiniz davet beni ilgilendirmez! Cok önemli bir davetti madem, nöbet değiştirseydiniz!
-Siz Hipokrat yemini etmediniz mi ?
Konuşma böyle sürüp giderken, gelen asansöre binerek koşarak acil servisine gittim.
Her yer kan içinde, ağlayan, koşuşturan, yakınını bulmaya çalışan bir yığın insan vardı.
Bu kalabalıkta sağlıklı bir iş nasıl yapılırdı bilmiyordum ama herkes birilerine bakma gayreti gösteriyordu.
Acil serviste yatak kalmamış, sedyelere yatırılanlar ilk müdahale yapılıncaya kadar bekletiliyor, personel yetersiz kaldigi icin yukarı sevk edilen hastalari servise aileleri çıkartıyordu.
Onca kazazede içinde, başında kimsesi olmayan ama durumu da oldukça ağır 15-17 yaşlarinda bir genç vardı.
Gerekli müdahalesi yapılmış fakat sevk edildiği beyin cerrahi hekimi henüz görev yerine gelmediği için orada bekletiliyordu.
Kendime ait serum ve tedavileri uyguladıktan sonra o çocuğun başına giderek ilgilenmeye çalıştım.
Suuru yerindeydi, konuştuklarımı anlıyor fakat cevap veremiyordu.
Hayatının son anlarını yaşadığını görüyor ve yalnız olduğu için korkunç derecede üzülüyordum ama onu orada yalnız da  bırakamıyordum .
Zaten ben onunla ilgilenirken acil servis boşalmış, tüm hastalar gerekli servislere dağıtılmıştı.
Genç iyice kötü olmuştu, birakma dercesine ellerimi sımsıkı tutuyordu. Gözlerinden yaşlar süzüldükçe kendimi bende tutamaz hale gelmiştim, eğildim yanaklarından öptüm ve  “Bırakmayacağım seni, sakin ol, üzülme sakın” diyordum hiç tanımadığım ve daha önce hiç görmediğim bu insana.
Anlatılmaz bir yakınlık hissediyor, sanki onun acısının aynısını ben  çekiyordum…
Çok acı çekiyordu, hem yalnızlığından hem de geçirmiş olduğu beyin travmasından .
Ne kadar süre daha onunla kaldığımı hatırlamıyorum ama, artık  o aramızda değildi, bu dünyayı terk etmişti ve ben hala gelmeyen doktoru suçluyor, içimden lanetler yağdırıyordum.
Derken beyin cerrahi hekimi gelmişti…
Hastanın, daha doğrusu ölmüş gencin üzerindeki çarşafı almamı söyledi.
Çarşafı kaldırdığımda doktorun hiç bir şey söyleme fırsatı olmadan yere düştüğünü gördüm.
Ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.
Yemekli bir davetten gelmişti, “acaba çok mu sarhoştu, ya da bir kalp krizimi geçiriyordu” diye düşünürken, diğer hekim arkadaşları olaya müdahale etmişlerdi bile.
Bu doktor, olen o gencecik insanın babasıydı ve ne yazik ki; kendi evladının tedavisi için çok geç kalmıştı.
Ve bu kötü günde oğlunun acısıyla felç geçirmiş ve görevine yeniden dönememişti.
Kissadan Hisse:
Eger doktor o hastaya sirif insan oldugu icin saygi gosterseydi ve kendisini diger anna-babalarin yerine koysaydi, bu uzuntuyu ve evlat acisini yasamayacakti.