Woz [Steve Wozniak] ve ben, ben 20 yasindayken ailemin garajinda APPLE’i kurduk.
Cok yogun calistik ve 10 sene sonra APPLE garajdaki iki kisiden, 4000 calisani olan 2 milyar dolarlik bir sirkete donusmustu.
En nadide urunumuz Macintosh’u piyasaya surdugumuzde ben 30 yasina yeni basmistim. 
Ardindan ise bir anlasmazlik sonucunda sirketten kovuldum.
30 yasinda disarida kalmistim. Ve hemde herkesin gozu onunde.
Hayatimin odak noktasi olan sey, bir anda yok olmustu.
Bu benim icin buyuk bir yikimdi.
Birkac ay ne yapacagimi bilemedim.
Fazla goz onunde olan bir basarisizlik sembolu olmustum.
Fakat icimde birseyler uyanmaya basladi.
Yaptigim isi hala sevdigimi fark ettim.
APPLE’da olan olaylar, bu sevgimi en ufak bir sekilde degistirememisti.
Dislanmistim ama isime ve meslegime hala asiktim.
Ve herseye yeniden baslamaya karar verdim.
O zaman farkina varamamistim ama APPLE’dan kovulmak basima gelebilecek en iyi sey olmustu.
Basarili olmanin agirligi, yeniden baslamanin hafifligiyle yer degistirmisti.
Hayatimin en uretken donemine girmek uzere ozgurlesmistim.
Bu olay benim icin tadi cok kotu bir ilacti ama, sanirim hastaninda buna ihtiyaci vardi.
Bazan hayat kafaniza bir tuglayla vurur, bu durumda sakin inancinizi kaybetmeyin.
Ve su an devam etmemi saglayan seyin, yaptigim ise olan askim olduguna anlamis durumdayim.
Bu acidan neyi sevdiginizi bulmaniz gerek.
Gercek anlamda tatmin olmanin tek yolu, harika bir is olduguna inandiginiz seyi yapmanizdir.
Ve harika bir is yapmanin tek yolu ise, yaptiginiz isi sevmekten gecer.
Eger onu bulamadiysaniz, bulana kadar aramaya devam edin ve asla yilmayin!
Butun sevgiler gibi, onu buldugunuz  zaman neyi sevdiginizi anlayacaksiniz.