LATİF ÜNAL

Arjantinli ünlü golf oyuncusu Robert De Vincenzo, yine bir turnuvayı kazanmış, ödülünü alıp kameralara poz vermiş ve kulüp binasına gidip oradan ayrılmak üzere hazırlanmıştı.
Bir süre sonra binadan çıkıp otoparktaki arabasına dogru yürürken yanına bir kadın yaklaştı.
Kadın,onun başarısını kutladıktan sonra,ona çocuğunun çok hasta ve ölmek üzere olduğunu anlattı.
Zavallı kadının çocuğunu kurtulabilmesi için gerekli olan hastane masraflarını ödemesi olanaksızdı.

Kadının anlattığı olay De Vincenzo’yu çok etkilemişti.Hemen cebinden bir kalem çıkarttı ve turnuvadan kazandığı paranın bir miktarını yazdı çek defterine.
Çeki kadının eline sıkıştırırken de ona, ‘Umarım bebeğinin iyi günleri için harcarsın’ dedi.

Ertesi hafta kulüpte öğle yemeği yerken Profesyonel Golf Derneği’nin bir görevlisi yanına geldi ve De Vincenzo’ya:

‘Otoparktaki görevli çocuklar bana, geçen hafta turnuvayı kazandıktan sonra yanına bir kadının geldiğini ve onunla konuşup sonra da ona para verdiğini söylediler.’dedi.

De Vincenzo evet anlamında başını salladı.

O halde sana kotu bir haberim var dedi görevli ve devam etti:
‘O kadın bir sahtekardır. Üstelik hasta bir çocuğu da yok. Seni fena halde kandırmış arkadaşım.’

De Vincenzo, ‘Yani ortada ölümü bekleyen bir bebek yok mu?’ dedi..

‘Hayır, yok’ dedi görevli.

De Vincenzo gözleri dolarak ‘İşte bu, bu hafta duyduğum en iyi haber, tesekkur ederim dostum” dedi..

YORUM:

Bademcikten rahatsız olan oğlumun bu süreçte kandaki beyaz küresinin düşmesi üzerine Hastanenin Pediatrik Onkoloji (Kanser Tarama) bölümüne gittik.
Çok şükür birşey çıkmadı ama, bu bölüme gidip geldikçe ve oradaki hasta çocukları gördükçe cidden çok etkilendik.
En çok da bizi üzen şey bu çocukların mikrop kapma riskinden dolayı okullarına devam edemiyor olmaları idi.
Yani rutin hayatlarını idame ettiremiyorlardı. Bu beni çok üzdü.
Geçen hafta gittiğimizde oğluma doktor; “Bizim açımızdan korkulacak birşey yok ama, boğazında iki cm çapında lap (lenf bezi) var, dişinde iki tane çürük var, onlardan kaynaklanıyor olabilir. Onlara dolgu yaptırın üç ay sonra görüşelim, büyük ihtimalle takibi bırakırız.”, demesine rağmen ben çok üzüldüm.
Cunki düşündüm ki; ki daha ne ümitsiz vakalar, “Herşey olabilir hazırlıklı olun!” denilen daha ne durumlar var.
“Allah kimseye dermansız dert vermesin!”, derler ya gerçekten de öyle…
Böyle bir durumda anne- baba olmak öyle zor ki…
Şimdi anlıyorum; “Siz de yardım elinizi uzatın, siz de bir çocuğa hayat verin!”, gibi yardım kampanyalarında kullanılan sözlerin ne anlama geldiğini…
Perşembe günü gittiğimizde orada görevli hemşire (sanırım yardımseverlerin gönderdiği) sekerleri oradaki hasta çocuklara dağıttı.
Bir ara bize seslenmiş; “Size bere, atkı verdim mi?”, diye ben anlamadım.
Tekrar etti. Bir an kendimi kötü hissettim. Kemoterapi alınca bere takmak (saçları döküldüğü için) zorunda kalan hastalar aklıma geldi.

İçimden almak gelmedi o an ama, oğluma da nedenini hissettirmek istemedim.

Kalktık oğlumun takım (GS) rengini içeren bir atkı, bere ve eldiven takımını aldık.

Oğlumun pek hoşuna gitti.
Korkulacak birşey yok denirken bile benim korkularımı sanırım anlıyorsunuz.
Bir de diğerlerini düşünün…
Gelin olduk olmadık saçma sapan şeyler için birbirimizi üzmek, incitmek yerine bir insan olarak insanlık adına, insanlarımıza faydalı olabilecek birşeyler üretelim, birşeyler yapalım ve birbirimizi anlamaya calisalim.
Ne dersiniz?

Doktor olarak gorev yaptigim hastahane’deki hızlı bir çalışma temposunun ardından, tedavi odasından çıkip ofise geldiğimde, hemşire odasının telefonu çalıyordu…
Oturduğum yerden büyük bir güçlükle ayağa kalktım ve telefona gittim.
Karşıdaki ses acilde trafik yaralılarının olduğunu, içlerinde çocuklarında bulunduğunu, damar bulamadıklarından dolayı acile yardıma gelmemi söylüyordu.
Tüm yorgunluğumu unutmuş, hızla acil servisine yönelmiştim ki; diğer telefonda nöbetçi hekimin icapçı Beyin Cerrahi hekimiyle gelip gelmeme konusundaki tartışmasını duydum.
Nöbetçi hekimin sesi ortalığı çınlatıyordu:
-Ne yapalım? Bırakalım ölsün mü bu insanlar? Gelmek zorundasınız!
-Gittiğiniz davet beni ilgilendirmez! Cok önemli bir davetti madem, nöbet değiştirseydiniz!
-Siz Hipokrat yemini etmediniz mi ?
Konuşma böyle sürüp giderken, gelen asansöre binerek koşarak acil servisine gittim.
Her yer kan içinde, ağlayan, koşuşturan, yakınını bulmaya çalışan bir yığın insan vardı.
Bu kalabalıkta sağlıklı bir iş nasıl yapılırdı bilmiyordum ama herkes birilerine bakma gayreti gösteriyordu.
Acil serviste yatak kalmamış, sedyelere yatırılanlar ilk müdahale yapılıncaya kadar bekletiliyor, personel yetersiz kaldigi icin yukarı sevk edilen hastalari servise aileleri çıkartıyordu.
Onca kazazede içinde, başında kimsesi olmayan ama durumu da oldukça ağır 15-17 yaşlarinda bir genç vardı.
Gerekli müdahalesi yapılmış fakat sevk edildiği beyin cerrahi hekimi henüz görev yerine gelmediği için orada bekletiliyordu.
Kendime ait serum ve tedavileri uyguladıktan sonra o çocuğun başına giderek ilgilenmeye çalıştım.
Suuru yerindeydi, konuştuklarımı anlıyor fakat cevap veremiyordu.
Hayatının son anlarını yaşadığını görüyor ve yalnız olduğu için korkunç derecede üzülüyordum ama onu orada yalnız da  bırakamıyordum .
Zaten ben onunla ilgilenirken acil servis boşalmış, tüm hastalar gerekli servislere dağıtılmıştı.
Genç iyice kötü olmuştu, birakma dercesine ellerimi sımsıkı tutuyordu. Gözlerinden yaşlar süzüldükçe kendimi bende tutamaz hale gelmiştim, eğildim yanaklarından öptüm ve  “Bırakmayacağım seni, sakin ol, üzülme sakın” diyordum hiç tanımadığım ve daha önce hiç görmediğim bu insana.
Anlatılmaz bir yakınlık hissediyor, sanki onun acısının aynısını ben  çekiyordum…
Çok acı çekiyordu, hem yalnızlığından hem de geçirmiş olduğu beyin travmasından .
Ne kadar süre daha onunla kaldığımı hatırlamıyorum ama, artık  o aramızda değildi, bu dünyayı terk etmişti ve ben hala gelmeyen doktoru suçluyor, içimden lanetler yağdırıyordum.
Derken beyin cerrahi hekimi gelmişti…
Hastanın, daha doğrusu ölmüş gencin üzerindeki çarşafı almamı söyledi.
Çarşafı kaldırdığımda doktorun hiç bir şey söyleme fırsatı olmadan yere düştüğünü gördüm.
Ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.
Yemekli bir davetten gelmişti, “acaba çok mu sarhoştu, ya da bir kalp krizimi geçiriyordu” diye düşünürken, diğer hekim arkadaşları olaya müdahale etmişlerdi bile.
Bu doktor, olen o gencecik insanın babasıydı ve ne yazik ki; kendi evladının tedavisi için çok geç kalmıştı.
Ve bu kötü günde oğlunun acısıyla felç geçirmiş ve görevine yeniden dönememişti.
Kissadan Hisse:
Eger doktor o hastaya sirif insan oldugu icin saygi gosterseydi ve kendisini diger anna-babalarin yerine koysaydi, bu uzuntuyu ve evlat acisini yasamayacakti. 

Erkek kardeşlerin ikisi de babalarından kalma çiftlikte çalışırlardı.
Kardeşlerden biri evliydi ve çok çocuğu vardı. Diğeri ise bekardı.
Her günün sonunda iki erkek kardeş ürünlerini ve kârlarını eşit olarak bölüşürlerdi.
Günün birinde bekar kardeş kendi kendine:”Ürünümüzü ve kârımızı eşit olarak bölüşmemiz hiç de hakça değil, ben yalnızım ve pek fazla gereksinimim yok.” diye dusundu.
Böylelikle, her gece evinden çıkıp, bir çuval tahılı gizlice erkek kardeşinin evindeki tahıl deposuna götürmeye başladı.
Bu arada evli olan kardeş, kendi kendine :
“Ürünümüzü ve kârımızı eşit olarak bölüşmemiz hiç de hakça değil, üstelik ben evliyim, bir eşim ve çocuklarım var ve yaslandığım zaman onlar bana bakabilirler. Oysa kardeşimin kimsesi yok, yaslandığı zaman hiç kimsesi yok bakacak” diyordu.
Böylece evli olan kardeş her gece evinden çıkıp,bir çuval tahılı gizlice erkek kardeşinin tahıl deposuna götürmeye başladı.
İki erkek de yıllarca ne olup bittiğini bir türlü anlayamadılar, çünkü her ikisinin de deposundaki tahılın miktarı değişmiyordu.
Sonra, bir gece iki kardeş gizlice birbirlerinin deposuna tahıl taşırken çarpışıverdiler. O anda olan biteni anladılar. Çuvallarını yere bırakıp birbirlerini kucakladılar.

Kissadan Hisse
Sen iyi niyetle baskasini dusunur ve kendini onun yerine koyarsan, seni de dusunen bulunur.

Dinle oğlum, bunları sana sen uyurken söylüyorum.
Birkaç dakika önce kütüphanede oturmuş gazetemi okurken vicdan azabım nefes kesen bir dalga gibi üstüme geldi.
Odana bir hırsız gibi süzülerek girdim. Bir suçlu gibi yatağının başucuna geldim.
Küçücük elini yanağının altına sokmuşsun, nemli alnındaki sarı lülelerin yapış yapış ıslak.
Neler mi düşündüm oğlum?
Sabah sabah kızmıştım.
Okula gitmek üzere giyinirken seni azarladım, çünkü yüzünü ıslak havluyla öylesine silivermiştin.
Ayakkabılarının kirli olduğunu görünce sana onları temizlettim.
Bazı eşyalarını yere attığında sana öfkeyle bağırdım.
Kahvaltı ederken bir sürü kusurunu buldum.
Yiyecekleri etrafına saçıyordun, lokmalarını çiğnemeden yutuyordun, ekmeğine çok fazla tereyağı sürmüştün.
Sen oyun oynamaya gidiyordun, bense trenime yetişmek zorundaydım.
Bana baktın elini salladın ve “Güle güle babacığım” dedin.
Ben ise kaşlarımı çattım ve “Dik dur!” dedim sana.
Akşam üzeri de durum farksızdı.
Eve gelirken seni yere çömelmiş arkadaşlarınla bilye oynarken buldum.
Çorapların yırtılmıştı. Arkadaşlarının önünde seni küçük düşürdüm ve kolundan tutup eve götürdüm.
Bu çoraplar çok pahalıydı ve giymek istiyorsan dikkatli olmalıydın.
Düşün oğlum bunları sana baban söylüyordu.
Hatırlıyor musun? Sonra çalışma odama girdin. Gözlerinde incinmiş bir ifade vardı.
Kağıtlarımın üzerinden sana baktığımda bir an için çıkmaya yeltendin.
“Ne istiyorsun?” diye bağırdım sana.
Hiçbirşey söylemeden koşup boynuma sarıldın ve beni öptün. Hem de büyük bir sevgiyle.
Sonra koşarak dışarı çıktın. Kağıdım elimden düştü. Bana neler oluyordu?
Sürekli senin hatalarını buluyordum. Seni böyle ödüllendiriyordum.
Seni sevmediğim için değil bu; senden çok şey beklediğim için.
Seni kendi çağımın değer yargılarına göre değerlendiriyorum çünkü.
Oysa ki senin pek çok güzel özelliğin var.
Kalbin öylesine yüce ki!  Bu gece gelip beni öpüşün de bunu kanıtlıyor.
Bu gece başka hiçbir şeyin önemi yok oğlum.
Karanlıkta, yatağının yanında diz çöktüm ve çok utanıyorum.
Bunları sana uyanıkken anlatsam da anlamazsın biliyorum.
Ama yarın gerçek bir baba olacağım.
Seninle oynayacağım.
Sen acı çektiğinde acı çekecek, sen güldüğünde güleceğim.
Dilimin ucuna kötü şeyler geldiğinde dilimi ısıracağım.
Kendi kendime sürekli, “O bir çocuk!” diyeceğim.
Ben seni büyük bir adam gibi gördüm. Oysa ki sen daha küçük bir çocuksun.
Daha dün annenin kolları arasındaydın, başını onun omzuna dayamıştın.
Ah, senden çok şey bekledim oğlum, çok şey bekledim.

Gulay GOL